er

er staat

er staat naakt

tussen de golven

er staat naakt tussen de golven

een vrouw in verwachting

de zilte zee zwiept haar schede nat

moedermond die mij het leven in zal kussen

het verstrijken, verweken, haar buik spiert

trekt samen, ontsluit

bloed stroomt

langs haar liezen

de witte kragen schuim kleuren langzaam rood

de woelige baren

het woelige baren

haar lichaam verduurt eb en vloed

één schreeuw

te water gelaten

geboren in de branding

vallende ster

of aangespoeld langs de kustlijn ter wereld gebracht

het is een echo die nergens resoneert

en het dwalen langzaam verdwijnen wordt

niemand die het door heeft dat er een vraag bestaat

hoe noem ik dat hemelwezen in mij?

tussen land en moederschip

ik ben een walvis