Hayat demek yetmiyor bazi korkulara
Bir dolu inis var bir dolu yokus var
Sesleri hirsiz gibi girer uykulara
Susmuyor giderken göçebe kuslar

Daralir odam yetmez bazen nefes almaya
Hazirdir gün bana çoktan ama ben hazir olmam bilirsin
Biraktigin gibi her sey hiç dokunmadim

Senin sesin duvarlari örüyor hala bu evde bir de
Penceremi açinca tarihin kokusu gelir bogazdan
Günes isigiyla soguk çalar aksamki ayazdan
Tenime dokunur yanima sokulur Istanbul
Ben de hakkima sarilirim askindan kalan mirastan